Stolica Tunezji od XIII wieku, Tunis i jego aglomeracja liczą 2,7 miliona mieszkańców skupionych wokół słonego jeziora.
Stolica Tunezji od XIII wieku, Tunis i jego aglomeracja liczą 2,7 miliona mieszkańców skupionych wokół słonego jeziora. Medyna wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1979 roku, największa zachowana medyna arabska Maghrebu (270 hektarów), sąsiaduje z miastem europejskim dziedzictwem francuskiego protektoratu. 15 km na północ stanowisko archeologiczne Kartaginy wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO i malownicza wioska Sidi Bou Saïd czynią zatokę Tunisu jednym z najbardziej fascynujących zespołów miejskich Morza Śródziemnego. Muzeum Bardo zawiera najpiękniejszą kolekcję mozaik rzymskich na świecie.
Tunis (Tunes po łacinie) istnieje od IV wieku p.n.e. jako przedmieście Kartaginy, stolicy punickiej założonej według tradycji przez królową Dydo w 814 p.n.e. Kartagina stała się największą potęgą Morza Śródziemnego na zachodzie aż do jej zniszczenia przez Rzym w 146 p.n.e. (Trzecia wojna punicka). Ponownie założona przez Oktawiana Augusta jako kolonia rzymska, ponownie stała się ważną stolicą prowincji: kąpieliska Antonina, teatr, porty punickie, bazylika Damous El Karita są tego świadectwem. W V wieku Wandalowie, a następnie Bizantyjczycy kolejno zajmują ten region.
Zdobycie arabskie (647–705) oznacza przełom: Kartagina jest porzucana na rzecz Kairoanu, ale Tunis rodzi się na nowo w IX wieku pod rządami Aglabidów. Wielki meczet Ez-Zitouna (732, powiększony w IX wieku) staje się duchowym i intelektualnym sercem Ifriqiji. Pod panowaniem Hafsydów (1229–1574) Tunis staje się stolicą i osiąga swój złoty wiek: medersas, pałace, souks i hamamy mnożą się w medinie, która wówczas liczy 100 000 mieszkańców. Miasto opiera się krucjatom świętego Ludwika (zmarł w Kartaginii w 1270) i Hiszpanom Karola V (1535).
Imperium osmańskie (1574–1881) ustanawia regencję semi-autonomiczną kierowaną przez beyów. Hafsydowie, a następnie Husejnidowie (od 1705) budują pałace i rezydencje w Bardo. Protektorat francuski (1881–1956) tworzy "miasto europejskie" z jego szerokimi aleami hausmanowskimi, w tym aleję Habiba Bourguiby. Niepodległość (20 marca 1956) czyni Tunis stolicą młodej Republiki Tunezji, miejscem Rewolucji Jaśminu w styczniu 2011, która zapoczątkowała Arabską Wiosnę.
10 miejsc niezbędnych do odwiedzenia wybranych przez nasz lokalny zespół.
270 hektarów wąskich uliczek, souków, meczetów, medresas i pałaców hafsydyjsko-osmańskich. Największa zachowana arabska medina Maghrebu, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1979 roku. 700 zarejestrowanych zabytków.
Najstarsza meczet w Tunisie (732) i druga wielka uniwersytetu islamskiego Maghrebu po Kairoanie. 200 kolumn rzymskich podtrzymuje salę modlitwy. Niezwykły dziedziniec z arkadami.
9 stanowisk archeologicznych wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1979 roku: wzgórze Byrsy, porty punickie, kąpieliska Antonina (największy kompleks termalny afrykańskiego Rzymu), teatr, wille rzymskie, tophet, muzeum. Wyjątkowy widok na zatokę Tunisu.
Malownicza białoniebieska wioska usadowiona na klifie nad Morzem Śródziemnym. Café des Nattes, pałac Dar El Annabi, pałac Ennejma Ezzahra (muzeum muzyki arabsko-andaluzyjskiej).
Najpiękniejsza kolekcja mozaik rzymskich na świecie w pałacu beyskim z XIX wieku. Skarby Kartaginy, rzeźby greckie, pozostałości paleochrześcijańskie, tradycyjne stroje.
Champs-Élysées Tunisu. Katedra św. Wincentego Pawła (1897), teatr miejski, ambasada Francji, piwokarnie Belle Époque. Serce manifestacji Rewolucji 2011.
Souk El Attarine (perfumy), Souk des Chéchias (czerwone kapelusze), Souk El Berka (złoto), Souk des Étoffes. Specjalizujące się od XIII wieku według korporacji.
Rezydencja beylicalna z XIX wieku w Bardo, odnowiona i otwarta w 2024 roku. Architektura włosko-mauryjska, freski, gabinety perskie, tarasy na ogrodzie.
Szkoła koraniczna z XVIII wieku w sercu mediany. Dziedziniec z kolumnami marmuru, sufity z rzeźbionego drewna, komórki studenckie. Jedna z najpiękniejszych na Maghrebie.
Laguna o powierzchni 37 km² w sercu miasta, schronisko migracyjne dla flamingów, czapel i bocianów. Spacer po grobli TGM, widok na Sidi Bou Saïd w oddali.
Podróż przez epoki, które kształtowały Tunis.
Założona przez Fenicjan z Tyru, stolica imperium handlowego, które dominowało na zachodniej części Morza Śródziemnego. Porty punijskie w kształcie podkowy, tophet Salammbo (świątynia poświęconych dzieci), wzgórze Byrsy, gdzie dorastał generał Hannibal. Zniszczona przez Scypiona Emiliana w 146 p.n.e. na koniec Trzeciej Wojny punickiej.
Ponownie założona przez Augusta jako kolonia rzymska, stała się 4. miastem imperium po Rzymie, Aleksandrii i Antiochii. Termy Antonina (największy kompleks Afryki rzymskiej), amfiteatr, teatr na 7500 miejsc, akwedukt z Zaghouanu (132 km), bazyliki chrześcijańskie. Św. Augustyn wykładał tu retorykę.
Druga wielka uniwersytetu islamskiego na Maghrebie po Kairouan. Przez 13 wieków kształciła jurysconsultów, teologów i lekarzy, aż stała się uniwersytetem Ez-Zitouna w 1956 roku. Dziedziniec z arkadami o powierzchni 5000 m² i sala modlitwy z 200 starożytnych kolumn powtórnie wykorzystanych.
Pod rządami Hafysydów Tunis staje się stolicą potężnego księstwa. Medyna się rozszerza, suski specjalizują się, medresy się mnożą. Pałac beyliczny Bardo, medresy Slimania (XVIII w.), suk El Berka niewolników, przekształcony w targ złota w XX wieku.
Zbudowana podczas protektoratu francuskiego naprzeciw medyny, w stylu neobizantyjskim i neomauretańskim. Symbol spotkania kultur kolonialnej i arabskiej. Dziś kokatedra archidiecezji Tunis.
Najbardziej prestiżowy festiwal Maghrebu. Koncerty międzynarodowe w restaurowanym starożytnym teatrze rzymskim (Sting, Patrick Bruel, Marcel Khalifé tu się pojawili). Teatr, taniec, muzyka.
Koncerty malouf, sufi, taniec sufi każdego wieczora po iftar w pałacach i medresach medyny.
Nocne wizyty oświetlone, ścieżki literackie, pokazy artystyczne w uliczkach i monumentach historycznego centrum.
Lot wewnętrzny Djerba–Tunis Carthage: 1h, od 80 € powrót (Tunisair Express, kilka lotów dziennie). Samochód prywatny: 6h30 autostradą A1 (550 km). Nocny autobus SNTRI: 8h za 35 DT. Nocny pociąg możliwy ale rzadki. Rekomendowane rozwiązanie: lot aby zaoszczędzić czas, samochód aby połączyć etapy.
Lekka kolej metra (TGM) bardzo wydajna do połączenia Tunis–Kartagina–Sidi Bou Saïd–La Marsa (3 DT bilet). Taksówki liczne (licznik obowiązkowy, około 0,65 DT/km). Dostępne Bolt i Yassir. Do Kartaginy, liczyć 25 min metrem z Tunis Marine.
Minimum 3 dni na pokrycie podstaw : 1 dzień medina + Bardo, 1 dzień Carthage + Sidi Bou Saïd + La Marsa, 1 dzień muzea + souks + wieczór. 5 dni na dodatkowe wycieczki do Hammamet, Bizerty lub Dougga.
Tak, ale tylko to najważniejsze : Byrsa + łaźnie Antonina + porty punijskie (3h). Aby odwiedzić 9 stanowisk przepustki, liczyć na cały dzień. Połączyć z sąsiednim Sidi Bou Saïd (15 minut taksówką) na idealny program.
Nie, medina Tunisu jest bezpieczna w ciągu dnia. Kilka klasycznych oszustw (fałszywi przewodnicy, fałszywi uczniowie chcący ćwiczyć francuski) ale nic więcej. Bądź ostrożny po 22 dla małych uliczek i nie wystawiaj cennych przedmiotów.
Kwiecień–Czerwiec i Wrzesień–Listopad oferują doskonały klimat : 22–28 °C, mało deszczu, niewielu odwiedzających. Unikaj lipca–sierpnia (35 °C, tłum na Festiwalu Carthage) i grudnia–lutego (możliwy deszcz, chłodne temperatury : 10–15 °C).
TGM (metro lekkie) jest zdecydowanie najlepszą opcją : bezpośrednio z Tunis Marine, 25 minut, 3 DT. Wysiądź na Carthage Hannibal dla Byrsy, Carthage Présidence dla portów punijskich. Taksówka : 15–20 DT, może być zablokowana w korkach.
Dekoracyjne mozaiki (galerie Bardo), maroquinerie (souk des Selliers), perfumy z ambry i jaśminu (souk El Attarine), dywany z Kairouan (butiki Ed Dar), ceramika z Sidi Bou Saïd, miedź w wyrobach, czéchias (souk o tej samej nazwie).
Nasz lokalny zespół projektuje Twój idealny program Tunis. Samochód prywatny lub miejsce w grupie, najtańsze na rynku.
